مقوله له شده و از نظر عرف يا وضع لغوى در عداد الفاظ موذيه قرار گرفته باشد مشروط به اينكه قائل بمعانى آنها توجّه داشته و بداند كه گفتن آنها باعث اذيّت مقول له مىباشد لذا تفوّه به تمام اين الفاظ باعث تعزير مىباشد مگر همانطورى كه مرحوم مصنف فرموده‌اند مخاطب استحقاق استخفاف را داشته و گفتن الفاظ مزبور درباره‌اش شرعا حرمتى نداشته باشد مثل اينكه متظاهر بفسق بوده بطوريكه صحيح باشد قائل در مقابلش كه واقع مىگردد اين گونه الفاظ را بتواند بوى نسبت دهد . البته بايد توجه داشت در صورتى اطلاق مخفّف و تحقيركننده به شخص مواجه صحيح و جايز است كه از حدّ حقيقت و صدق خارج نبوده و كذب نباشد مثلا اگر در معرض عام و بطور علنى شرب خمر مىكند و بدين ترتيب استحقاق تخفيف را دارد جايز نيست بوى الفاظ سگ و خوك اطلاق كنند يا نسبت متعرض شدن به زنان اجنبيّه را بوى بدهند . تبصره و تنبيه سپس مرحوم شارح مىفرماين : علاوه بر رعايت امر مزبور و توجه به اين نكته كه اطلاق الفاظ خفّت‌آور نبايد كاذب باشد بايد ديد كه آيا شرط است گفتن اين گونه الفاظ بر سبيل نهى از منكر بوده و در نتيجه مشروط به شروطى كه در اين باب فرموده‌اند مىباشد يا مطلقا استخفاف وى جايز بوده اگرچه قصد از آوردن الفاظ و كلمات توهين‌آميز نهى از منكر و زجر از قبايح نباشد ؟ بايد بگوئيم : ظاهر نصّ و فتواى مشهور فقهاء احتمال دوّم بوده و حضرات قصد